Tuesday, May 15, 2007

ผู้เสียสละทิ้งขยะไม่ลงถัง

เป็นเรื่องที่อยู่ในความทรงจำมานานกว่าปีแล้ว จำได้ว่าเคยเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้ใน internal blog ของที่ทำงาน ตั้งแต่สมัยที่ blog ยังไม่บูมในประเทศไทย ผมเป็นผู้ติดตั้งและดูแลระบบ blog นั้นเอง (ติดตั้งเอง เขียนเนื้อหาเอง และอ่านเองในช่วงแรกๆ)

จำได้ว่าไปอ่านเจอเรื่องเล่าของนักศึกษาคนหนึ่ง ที่กำลังจะไปออกค่ายอาสาพัฒนาชนบท ระหว่างที่รอเพื่อนอยู่ที่สถานีรถไฟหัวลำโพงอยู่ซักพักใหญ่ ก็หยิบเอาบุหรี่ออกมาสูบแก้เซ็ง ชายหนุ่มร่างกายกำยำคนหนึ่งเข้ามาขอต่อบุหรี่ แล้วก็ยืนสูบอยู่ไม่ไกลกัน สูบได้ซัก 2-3 ปื้ด ก็โยนบุหรี่ครึ่งมวนที่เหลือทิ้งลงพื้น แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่แม้กระทั่งจะใช้เท้าเหยียบบุหรี่เพื่อดับไฟ นักศึกษาหนุ่มนึกตำหนิชายคนนั้น พร้อมกับเดินเข้าไปเหยียบบุหรี่มวนนั้นเพื่อดับไฟ เค้านิ่งไปสักครู่เดียวก็ก้มลงไปหยิบเศษบุหรี่ นำไปทิ้งที่ถังขยะ


การออกค่ายอาสาพัฒนาชนบทเป็นกิจกรรมที่ยิ่งใหญ่ ที่ช่วยฝึกให้เยาวชนรู้จักเสียสละเพื่อสังคม เพื่อคนในชนบท เค้าจะได้ทำในสิ่งที่ยิ่งใหญ่ เสียสละ ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แต่ชีวิตที่ผ่านมา เค้าเคยทิ้งขยะโดยเฉพาะก้นบุหรี่ลงถังขยะนับครั้งได้ ที่ไม่ลงถังนับครั้งไม่ถ้วน เค้าถามตัวเองว่า "นี่หรือปัญญาชนผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังจะเสียสละไปออกค่ายอาสาพัฒนาชนบท? แต่แค่ทิ้งขยะให้ลงถังยังทำไม่ได้"

ตั้งแต่วันนั้นมาหลังจากผมได้อ่าน(และเขียน)เรื่องนี้จากอินเทอร์เน็ต ผมก็ไม่เคยโยนขยะแม้แต่ตั๋วรถเมล์ทิ้งตามท้องถนน ริมฟุตบาท เหมือนที่เคยทำอีกเลย เพราะผมไม่อยากเป็นผู้เสียสละทิ้งขยะไม่ลงถัง

บางคนเคยบริจาคเงินแสนเงินล้าน เพื่อช่วยผู้ประสบภัย แต่คนรับใช้ที่บ้านไม่เคยได้ให้โบนัส

บางคนพาแฟนไปทานอาหารในภัตตาคารเลิศหรู แต่ขนมหวานติดมือกลับบ้านฝากพ่อฝากแม่ไม่เคยมี

บางคนเป็นเจ้านายที่แสนดี แต่ไม่เคยมีเวลาไปรับส่งลูกที่โรงเรียนซักครั้ง

No comments: