Tuesday, July 03, 2007

แตกต่าง แต่ไม่ต่ำสุข

เที่ยงวันหนึ่ง ในขบวนรถไฟฟ้าใต้ดินขาล่องจากบางซื่อไปยังหัวลำโพง ณ สถานีสุทธิสาร เด็กหนุ่มวัยเพิ่งเริ่มทำงาน รูปร่างสูงใหญ่ มาดแมน ผิวเข้ม สวมเชิ้ตแขนยาวสีฟ้า กางเกงสแลคสีดำ รองเท้าหนัง สะพายเป้สีดำ แลดูเป็นคนทำงานทั่วไป เขาก้าวเข้าขบวนรถไฟฟ้ามา เพียงก้าวแรก สายตาก็สาดซ้ายสาดขวา มองหาที่นั่งว่าง พลันเห็นปุ๊บก็ดิ่งลงนั่งในทันใด ที่นั่งนั้นอยู่ข้างๆ ตรงที่ผมยืนอยู่

"Huay Khwang Station, please mind the gap between train and platform"

ผมละสายตามองต่ำไปทางขวามือ บังเอิญเห็นเด็กหนุ่มคนนั้นกำลังง่วนกับการ "ถักโครเชต์" (ตัวงานที่กำลังทำ เดาว่าน่าจะเป็นผ้าพันคอ) ไม่ได้ตกใจ แค่สงสัย และชื่นชมเล็กๆ ในใจ

สงสัยคือว่าน้องเค้าจะมีจิตใจเอนหญิงรึเปล่า แต่บุคลิก ท่าทาง ไม่ส่งเสริมคำตอบใช่เลยซักนิด ส่วนชื่นชมก็คือ กล้าที่จะทำในสิ่งที่คนส่วนใหญ่(รวมทั้งผม)ไม่กล้าทำ เพราะเพียงแค่อายสายตาคนมอง ทั้งที่การกระทำนั้นไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรเลย กลับเป็นการดีเสียด้วยซ้ำ

ทำให้ผมนึกขึ้นมาว่า บ่อยครั้งที่คนเรามักจะตั้งเงื่อนไขในการเป็นสุขไว้สูง ยุ่งยาก และมากรายละเอียดจนเกินไป ทำให้เดี๋ยวนี้ ไปไหนมาไหน ก็จะเห็นแต่คนหน้าตาอมทุกข์ ไม่สบายใจ เราน่าจะหันมาชื่นชม และอมยิ้มกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ รอบๆ ตัวเราบ้าง ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเราเสมอไป

ความสุขง่ายๆ แบบนี้แหละที่ผู้คนในสังคมเราส่วนใหญ่ไม่กล้า แตกต่าง แต่ไม่ต่ำสุข

No comments: