Thursday, October 11, 2007

กล้าหรือเปล่า

ผมยังคงพยายามละศรัทธา เพื่อกล้าวิจารณ์ -- ในที่ทำงานถือเป็นสังคมเล็กๆ สังคมหนึ่ง แต่มีอิทธิพลกับชีวิตค่อนข้างมาก เพราะในวันหนึ่งๆ มันกินเวลาเราไปถึง 1 ใน 3 และเป็นที่ๆ เราอยู่ร่วมกัน

เรื่องของ feedback ถ้าจะให้เกิดประโยชน์ต้องจริงจังและจริงใจ เปิดใจกว้างๆ สื่อสารซึ่งหน้า ดีกว่าเขียนประจานลอยๆ บนกระดานข่าว -- ประชด ประชัน ทำไม ไม่เกิดประโยชน์ ยิงตรงแสกหน้าหาเป้าหมายไปเลย กล้าได้กล้าเสีย ไม่ต้องมานั่งรอว่า เอ๊ะ! มันจะสำนึกได้ไหมวะ ดูไปอีกสักระยะ พอถึงกำหนด เอ้า! ประจานมันอีก ประจานมันเข้าไป บนกระดานข่าว ไม่ระบุใครอีกเหมือนเดิม -- ทำทำไมครับ แบบนี้ ผมว่าไร้สาระ เสียเวลาเปล่า (แต่ผมก็พยายามมองทุกสิ่งทุกอย่าง ตามความเป็นจริง อะไรที่เป็นมานานๆ ฝังลึกๆ มันเปลี่ยนยาก ตัวเรายังทำไม่ได้ อย่าไปว่าคนอื่นเลย)

หัวหน้า:ลูกน้อง -- ดีต้องชม กล้าให้คุณ เลวต้องตำหนิ กล้าลงโทษ แล้ว ลูกน้อง:หัวหน้า -- ? เมื่อวาน เพิ่งได้ยินแนวๆ ว่า หัวหน้า หรือ หัว.. (กรณีของคนอื่น ที่มันเชื่อมโยงกับผมด้วย) ดีนะ มันต้องแบบนี้แหละ ที่เคยบอกว่าลูกน้องสอนและให้อะไรๆ กับผมเหมือนกัน

สุดท้ายผลจากการ feedback ต่างหาก คือสิ่งที่คาดหวัง แต่ถ้าบางเรื่อง บางคน มีเงื่อนไข ข้อจำกัด เป็นเหตุให้ทำไม่ได้ล่ะ จะตัดสินพวกเขาอย่างไร

ด้วยรักและเคารพ


ปล. ผมจะกล้าไหม หรือจะเก่งแต่ในนี้ ห่วงปากท้องเกินไปไหม ทำให้ไม่กล้าเผชิญความจริง

No comments: