Wednesday, October 17, 2007

Friends

ภรรยาผมมักจะบ่นให้ฟังบ่อยๆ เรื่องที่ไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนบางคนมานานเป็นปี กลัวว่าเดี๋ยวเขาจะหาว่าเธอไม่เอาเพื่อน แต่หลังจากบ่นแล้ว ผมก็ไม่เห็นว่าเธอจะมีความพยายามอะไรต่อ เช่น ค้นหาเบอร์โทรศัพท์ หรืออีเมลแอดเดรส หรือถ้ามีอยู่แล้วก็ไม่เห็นติดต่อไป แสดงว่าไม่ได้คิดถึงมากนัก และนิสัยของเธอ ถ้าไม่มีเหตุผิดปกติอะไร น้อยครั้งที่จะเป็นฝ่ายติดต่อไปหาใครก่อน ผมเดาว่าเพียงแค่ห่วงภาพพจน์อยู่บ้าง ก็เท่านั้นเอง

เคยถามเหมือนกันว่า ทำไมถึงต้องกลัว เธอบอกว่า เพื่อนในกลุ่มหลายคนเคยเป็นอย่างนั้นเสมอ ในช่วงที่คบกันมา ผมเลยถามอีกว่า แล้วมีเพื่อนคนไหนบ้างไหม ที่ไม่เป็น -- เธอนึกอยู่นาน แต่ก็นึกออกนะ 'หนุ่ย' คือ เพื่อนที่แม้นานหลายปี กว่าจะมีโอกาสพบเจอ แต่ความผูกพันไม่เคยเปลี่ยน รักและห่วงใยกันเหมือนเดิม

ผมเชื่อว่า ความผูกพันระหว่าง 'เพื่อน' ต้องไม่ลางเลือนไปตามกาลเวลา เว้นเสียแต่ว่า ในช่วงที่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่ได้เรียนรู้ ไม่เข้าใจในตัวตนของกันและกัน อย่างถ่องแท้มากกว่า ต้องยอมรับในความจริงพื้นฐานว่า ทุกคนย่อมมีทั้งด้านบวกและด้านลบ เพื่อนก็เช่นกัน -- อย่าคาดหวัง ให้เพื่อนเป็น ในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวตนจริงๆ ของเขา

ชีวิตคนเรา บางช่วงบางตอน กินเวลานานหลายปี แต่ไม่ได้รับประกันว่า คนที่เราคบหาสมาคมในสังคมนั้นๆ จะเป็น 'เพื่อน' -- อยู่ที่คุณภาพของความผูกพัน ที่ร่วมกันสร้างขึ้นมามากกว่า

ภาพประกอบ: สำนักที่ปรึกษา กรมอนามัย

No comments: