Wednesday, March 05, 2008

ลูกคิด "แม่คือคนที่ตั้งใจทำเพื่อลูกมากที่สุด"

ปฐมบท แม่คือคนที่ตั้งใจทำเพื่อลูกมากที่สุด

ตั้งใจตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วว่า อยากจะเขียนบทความต่อเนื่อง(ซีรี่)ไว้ให้ลูกคิดได้อ่าน เมื่อวันที่ลูกโตขึ้น ไม่ว่าตอนนั้นลูกคิดจะอายุเท่าไหร่ก็ตาม แรกเริ่ม ก็คิดจะตั้งชื่อเรื่องว่าอะไร โดยส่วนตัวแล้ว ผมชอบคำว่า "เรียนรู้" มากกว่า "สอน" (เข้ากับคอนเซ็ปต์ "ผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง") เลยไม่อยากใช้พวก พ่อ..บลาบลาบลา..สอนลูก หรืออะไรทำนองนั้น อืม! ช่างมันเถอะ ชื่อเรื่องไม่สำคัญหรอก ส่วนเนื้อหาก็เท่าที่คิดออกและนึกได้ละกัน จะวันไหนเมื่อไหร่ ไม่จำเพาะเจาะจง ขอเป็นรายสะดวก (นะลูกคิดนะ)

ลูกคิดครับ พ่อมีความเชื่อส่วนตัวว่า การเรียนรู้และเข้าใจอย่างลึกซึ้งถ่องแท้นั้น ไม่ว่าเรื่องใด จะไม่สามารถเกิดขึ้นได้เลย ถ้าตัวผู้เรียนมิได้มีความใคร่อยาก แต่คนเรามีสมองที่วิเศษมาก ซึ่งสามารถบันทึกเนื้อหา เรื่องราว แม้แต่ข้อความเคยอ่าน (อาจไม่เข้าใจ ณ ตอนนั้น) ไว้ในความทรงจำได้อย่างไม่จำกัด และเมื่อวันหนึ่ง ชีวิตเราอาจได้ผ่านพบประสบการณ์บางอย่าง ที่มันตรง(ภาษาเด็กวัยรุ่นตอนที่พ่อเขียนอยู่นี้ใช้คำว่า "โดน") กับสิ่งที่อยู่ในความทรงจำ สมองจะระลึกและปรากฏสิ่งนั้นขึ้นมา วันนั้นเองเมื่อสองสิ่งนี้บวกกัน ทำให้หลายคนเรียนรู้ และเข้าใจอย่างลึกซึ้งได้ในชั่วขณะ โดยไม่ต้องมีใครสอน เรื่องนี้แม้ไม่ตายตัว และใช่ว่าจะเกิดได้กับทุกคนทุกครั้งไป แต่มันเป็นเรื่องจริง ซึ่งเกิดขึ้นกับคนส่วนใหญ่อยู่เสมอ -- ย่อหน้านี้ พ่ออยากบอกลูกว่า การอ่านเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างมาก สำหรับการเรียนรู้

เข้าเรื่องปฐมบทของเรากันดีกว่า (พ่อร่ายมาตั้งยาว ยังไม่เข้าเรื่องเลยหรือนั่น) มนุษย์แม้จะเป็นสิ่งมีชีวิต ซึ่งมีสัญชาตญาณของการดำรงเผ่าพันธุ์ เช่นเดียวกับสัตว์เดรัจฉานทั่วไป (ปัจเจกของพ่อบอกว่า มนุษย์ก็คือสัตว์เดรัจฉานเช่นกัน แต่เป็นสัตว์เดรัจฉานที่ปรุงแต่งตนเองได้) แต่การดำรงไว้ซึ่งเผ่าพันธุ์ของมนุษย์ ได้รับการปรุงแต่งให้ต้องการองค์ประกอบสำคัญอย่างหนึ่ง ที่เรียกว่า "รัก" กิจกรรมแห่งการดำรงเผ่าพันธุ์ ย่อมรวมไปถึงการเลี้ยงดูลูกน้อยของตน ให้เจริญเติบโตขึ้นโดยปกติสุข จนสามารถรับช่วงต่อภาระหน้าที่ เช่นเดียวกับพ่อและแม่ได้

มนุษย์ได้ปรุงแต่งให้ "รัก" เข้าไปมีบทบาทสำคัญ และจำเป็นอย่างขาดไม่ได้ กับทุกช่วงเวลาของชีวิต ตั้งแต่เกิดจนตาย ช่วงเวลาสั้นๆ ของชีวิตพ่อ พ่อได้เรียนรู้ว่า คนที่รักและหวังดีต่อชีวิตเรานั้นมีหลายคน ซึ่งแน่นนอน มากที่สุดก็คือตัวเราเอง ส่วนที่เหลือได้แก่ พ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย พี่ น้อง ญาติๆ และเพื่อนฝูง แต่บทสรุป พ่ออยากจะบอกลูกว่า คนที่ตั้งใจทำทุกอย่างเพื่อเราได้มากที่สุด คือ แม่ ก็แม่น้ำของลูกคิดนั่นแหละครับ

ลองให้เวลากับตัวเอง ย้อนรำลึกความทรงจำกลับไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ใครคือคนที่เกี่ยวข้อง ทรงอิทธิพล มีบทบาทแทบจะในทุกฉากทุกตอน ทุกอารมณ์ ทุกความรู้สึกของชีวิต และที่สำคัญเมื่อยามที่ลูกเจ็บปวด อ่อนแอ ลูกคิดถึงใครมากที่สุด พ่อหวังว่าลูกคิดคงจะได้คำตอบให้กับตัวเอง ไม่วันใดก็วันหนึ่ง

No comments: