Thursday, March 27, 2008

ดื้อ

"ปล่อยของ"

เรื่องนี้ ผมสำนึกและทำใจยอมรับได้มาเนิ่นและนานพอสมควร เรื่องอะไรน่ะหรือ ก็ในสากลโลกนี้ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก ไม่ว่าจะวัดจากบรรทัดฐานไหน (ตัวเราเองยังไม่เคยสมบูรณ์แบบ ในบรรทัดฐานของเราเลย) แต่เมื่อไรที่ได้ประสบพบอีก ก็ทำใจนิ่งให้ไม่มีอารมณ์ร่วมไม่ค่อยได้ เป็นไปตามสถานการณ์ และความไม่สมบูรณ์แบบของตัวผมเอง .. อิอิ

ส่วนตัว ผมไม่เคยชอบเลย คนที่มีอำนาจ และอยู่ในฐานะที่ออกคำสั่งใครได้ ใช้คำพูดถากถาง จะด้วยอารมณ์หรือเหตุผลใดก็แล้วแต่ ล่าสุดในฐานะของผู้ใต้บังคับบัญชา และภาวะสังคมที่ใกล้เคียงกัน ความคิดความรู้สึกผม เป็นพวกแม้จะไม่แสดงออก (อาจเพราะขี้ขลาดเกินไป) แต่เห็นด้วยสุดสุด ถ้ายืนเข้าแถวกัน ผมขอต่อแถวเป็นคนที่สอง (ยังไงก็ไม่เป็นเบอร์หนึ่ง) ยกมือสนับสนุน ดันหลังไม่ถอย

คนที่มีครอบครัว ภาระรับผิดชอบ ให้ความสำคัญสูงสุดกับครอบครัว ทำให้สนองตอบออกไปอย่างเด็ดๆ ตรงๆ เช่นนั้น -- แล้วมันก็โดน กระทุ้งเข้าเป้าอารมณ์ (ภาษาชาวบ้าน เรียกแทงใจดำ) ของคนอยู่สูง ซึ่งสั่งการลงไปเพราะความหวังดี แต่อยู่ในฐานะต่างกัน (แม้จะบอกว่าเข้าใจอย่างไรก็ตามแต่) -- โดยส่วนตัว ผมเชื่อมั่น เข้าใจ รักในน้ำใจของทั้งคู่ และเชื่อว่าจะจบลงด้วยดี (แล้วมาบ่นทำไมฟะ..ไม่รู้เหมือนกันอะ)

ความรู้สึกลึกๆ ของผมบอกว่า ชีวิตกำลังมีโอกาสสูงมาก จะได้สัมผัสกับสุขเที่ยงแท้ ที่จะต้องผ่านการทดสอบอันหนักหน่วง จากความกดดันในภาคภาพลวง ซึ่งเราเกิด อยู่ และแสดงมาทั้งชีวิต ประตูบานที่มองหามาตลอดกำลังจะหลุดจากหมอกควัน เพียงแต่ว่าเราจะเดินเข้าไปหา และพยายามเปิดมันออกหรือไม่

"ปัจเจก เฉกเช่นเดียวกันทุกผู้"

No comments: