Sunday, June 01, 2008

ผู้เฒ่า

เบียร์ยามเย็นย่ำค่ำทุกวันอาทิตย์ ผมคิดว่านี่คือจิ๊กซอตัวหนึ่ง ซึ่งต่อกายทำให้ใจสุข (ปัจเจกผมคนเดียวนะครับ) แล้วผมก็จะต่อมันอย่างนี้ทุกอาทิตย์ ไปจนกว่า... เมื่อไรไม่ทราบได้เหมือนกัน ขอแค่เพียงมีคนรู้ใจ เข้าใจ รู้ว่าผมตายสุข ดีกว่าทุกข์เป็น แค่นี้ก็เห็นสวรรค์ที่ทุกปลายเฮือกของลมหายใจ

ไม่ได้คลั่งไคล้คาราบาวมากมาย แต่ยอมรับความสามารถพี่แอ๊ดแก ไก่ชนผมก็ไม่สน ชอปเปอร์ผมก็ไม่ขี่ (ขี่ไม่เป็นด้วย) ตอนนี้ไม่รู้เป็นยังไงนะ คิดถึงเพลงคาราบาว ก็คิดถึงแต่เพลง "ผู้เฒ่า" นี่ละ อยากเอาเนื้อเพลงมาแปะไว้ที่บล็อกตัวเองเฉยๆ ดื้อๆ แบบนี้เลย

ลืมตามาชำเลืองดูโลก
เกิดมาเป็นทารกสามัญชนธรรมดา
หากินกันจนหนังหน้าเหี่ยว
กว่าจะได้ขบเขี้ยว ก็ย่างวัยชรา
ฟันฟางจนจะหักหมดปาก
ตามัวจนจะมองไม่เห็น
ริ้วรอยของความลำเค็ญ
อยู่ที่เส้นเอ็นปูดโปน

คำนึงถึงคนเฒ่าคนแก่
เมื่อครั้งเป็นพ่อแม่ยังเลี้ยงดูลูกน้อย
อดออมวันละนิดละหน่อย
เก็บสิบเป็นร้อยส่งลูกน้อยเล่าเรียน
หวังเพียงเพื่อลูก ๆ เติบโต
ได้เป็นผู้มีการศึกษา หนทางในภายภาคหน้า
เป็นเจ้าคนนายคน
ผู้เฒ่าเอยจนเนื้อหนังหย่อนยาน
ถ้าสมบัติมโหฬาร ลูกหลานมาเอาใจ
นะผู้เฒ่าเอย จนเนื้อหนังเหี่ยวย่น
ถ้าสมบัติมากล้น ยังพอมีคนเอาใจ

ผู้เฒ่าเอยจนเนื้อหนังหย่อนยาน
ถ้าสมบัติมโหฬาร ลูกหลานมาเอาใจ
นะผู้เฒ่าเอย จนเนื้อหนังเหี่ยวย่น
ถ้าสมบัติมากล้น ยังพอมีคนเอาใจ

ใครเลยเคยคิดถึงผู้เฒ่า
ที่เส้นผมหงอกขาวและดวงใจอาดูร
ค้ำจุนจนลูกหลานเติบใหญ่
ต่างตอบแทนน้ำใจเพียงรดน้ำดำหัว
สังคมทวีความดิ้นรน สอนคนให้คิดเห็นแก่ตัว
คนเฒ่าที่ฟันหักตามัว กลัวไม่มีคนไปเผา...

อารยธรรม ชีวิต ล้วนเดินทางผ่านเส้นทางแห่งกาลเวลา ไทม์แมชชีนมีชีวิต ก็ผู้เฒ่าแก่ๆ เหี่ยวๆ ของเราๆ นี่แหละครับ ตัวจริง เสียงจริง แม้ว่าจะเลอะๆ เลือนๆ ไปบ้าง แต่ของจริงแน่นอน (ผมยังเสียดายที่ตั้งแต่เกิดมา ปู่ ย่า ตา ยาย ก็พากันตายจากไปหมดแล้ว)

ศิลปิน: คาราบาว
อัลบั้ม: ท.ทหารอดทน

No comments: