Tuesday, October 07, 2008

คุณ(ฆ่า)ค่าเวลา

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมา เช่าเดี่ยวไมโครโฟน 7 ของโน้ส อุดม แต้พานิช มาดูแบบรวดเดียวจบ 5 แผ่นวีซีดี (3 ชั่วโมง 32 นาที) ตอนไฮไลต์ประทับใจของผู้ชมส่วนใหญ่ จะเป็นช่วงท้ายคือ แร็พการเมือง กับ ART ตัวแม่ ผมเห็นด้วยเช่นกันครับว่าฮา แต่ฮาก็ฮาแบบว่า เพราะพี่โน้ส เขาติดลมบนมานานแล้ว เอาเรื่องอะไรมาเล่ามันก็ฮาขี้แตกขี้แตนหมดละครับ

ช่วงต้นๆ ที่โน้สบอกว่า ชีวิตคนเราเสียเวลาไปกับการเรียนรู้อะไรที่ไม่ได้ใช้ตั้งมากมาย ไม่รู้ว่าทำไม คุณครูก็จ้ำจี้จ้ำไชกันนักกันหนา เพราะอะไรกัน ตัวอย่างเช่นความรู้เรื่อง πr กำลัง 2 คือพื้นที่ของวงกลม โน้สบอกว่าตั้งแต่เรียนมา ในชีวิตนี้ยังไม่เคยได้ใช้ซักครั้งเดียว (ผมได้ใช้ตอนทำข้อสอบอะ)





ผม "อืม...เห็นด้วยอะ" ใช่เลยนั่นคือประเด็น ทำไมชีวิตต้องใช้เวลาไปมากมายกับหลายๆ เรื่องแบบนี้ ตัวเด็กเองคงไม่รู้ไม่เข้าใจหรอกว่า มันสำคัญกับพวกเขามากแค่ไหน อย่างไร รู้แต่ว่าผู้ใหญ่จัดให้ ก็ทำตามกันไป ด้วยรักและเคารพครับพี่น้อง (นึกขึ้นได้ว่า เคยเขียนเรื่องทำนองเดียวกัน เมื่อปีที่แล้ว Wasted Time)

ช่วงนี้ที่ความคิดมันวกกลับมาอีก ก็เพราะว่า กำลังเครียด ทำงานไม่ทัน ทำงานหลายอย่าง งานเข้ามากมาย แต่งานออกไม่มีเลย แต่พอมานั่งย้อนนึกดูจริงๆ แล้ว ถ้าผมสามารถตัดเวลาที่จมปลักกับความเครียดออกไปได้ ผมอาจจะได้เวลาเพิ่มขึ้นมาอีกเกือบเท่าตัวเลยทีเดียว... นี่ผมกำลังฆ่า(คุณค่า)เวลาทิ้งไปโดยได้แค่อาการปวดหัว อ่อนเพลีย ตอบแทนกลับมา -- มันน่าเสียดายฉิบ

คืออย่างน้อยๆ แม้งานไม่เสร็จ แต่ถ้าผมไม่เครียด ก็จะได้เอาเวลาส่วนที่เครียดไปฆ่าทิ้ง ด้วยการเอ็นเตอร์เทนกับครอบครัวซะยังดีกว่า (ดีกว่าทำงานเสร็จด้วยซ้ำ)


ภาพประกอบ: Wikipedia

ปล. แต่ความเชื่อลึกๆ ส่วนตัวของผมมันบอกว่า การคลุกคลีอยู่กับความเครียด ก็เป็นโอกาสให้ได้เรียนรู้ตัวเองมากยิ่งขึ้นเหมือนกัน เพียงแต่ว่าอย่าให้มันมากเกินไป จบให้เร็ว จบให้ไว แล้วรีบออกมา

No comments: