Friday, December 05, 2008

พ่อกับลูก

ร่วมสมัยกับเขาหน่อย ก็วันพ่อนี่นา

ถึงพ่อ

เคยมีช่วงเวลาสุญญากาศระหว่างผมกับพ่ออยู่หลายปี แต่เวลาซึ่งขาดหายไปนั้น กลับไม่ได้เป็นปัจจัยลบ ที่ส่งผลกระทบถึงคุณภาพความสัมพันธ์ระหว่างเรา มีโอกาสพ่อจะพร่ำสอน แต่ผมมักไม่ค่อยเชื่อเพียงแค่วาจา ผมเรียนรู้จากการกระทำ จากทุกสิ่งทุกอย่างที่พ่อเป็น

สำหรับผมแล้ว ไม่มีใครเลยที่ใช่ศาสดา พระพุทธองค์ยังบอกว่า "อย่าเชื่อสิ่งที่เราบอก จนกว่าจะได้ลองทำ และเรียนรู้ด้วยตัวเอง" ดีชั่วย่อมปะปน ผมใช้พ่อเหมือนกับที่ใช้คนอื่นๆ เป็นเครื่องมือในการเรียนรู้

ผมได้อะไรจากพ่อมากมาย ทั้งที่พ่อไม่ได้ตั้งใจ และไม่รู้ตัวเลยว่า นั่นคือการให้

ระลึกถึงพ่อเสมอ ไม่ตลอดเวลา

ถึงลูก


อยากให้ลูกคิดสุขและทุกข์ด้วยสมองและจิตใจของลูกเอง แต่ไม่ว่าลูกจะสุขหรือจะทุกข์ ลูกต้องเรียนรู้ อยู่อย่างมีสติกับทุกเรื่องราวที่ผ่านเข้ามา ยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ ดีใจ เสียใจ เป็นเรื่องปกติของทุกชีวิต ขอเพียงมีสติเท่านั้น

ปลดปล่อยความคิดออกจากทุกพันธนาการให้ได้มากที่สุด เพราะทั้งหมดทั้งปวง คือสมมุติทั้งสิ้น ไม่เว้นแม้แต่ความรัก ความผูกพันของพ่อกับลูก

สำหรับในวัยอย่างลูกคิด เวลาคือต้นทุนที่สำคัญที่สุด สำหรับการเรียนรู้

รักลูกเป็นประจำ ทำและไม่ทำ เพื่อลูก

No comments: