Wednesday, December 10, 2008

ในกล่องของขวัญ

10 ธันวาคม นอกจากจะเป็นวันรัฐธรรมนูญแล้ว ยังเกี่ยวข้องกับชีวิตการทำงานกว่า 10 ปีที่ผ่านมา เพราะเป็นวันคล้ายวันเกิดของหัวหน้าผมเอง สิบปีไม่เคยพิเศษ แต่ปีนี้พิเศษเพราะผม "ตั้งใจ" มอบของขวัญวันเกิดให้หัวหน้า ซึ่งเรื่องนี้ต้องเล่า เพราะมันมีที่มา...

คนที่รู้จักกันคงไม่ต้องบอกก็รู้ว่า ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ผมแทบจะไม่เคย "ตั้งใจ" ให้ของขวัญวันเกิดแฮ้ปปี้เบิร์ธเดย์ (HBD) กับใครมาก่อนเลย (ยกเว้นแม่ เมีย และลูก) ด้วยความเฉยห่าม ที่ไม่เคยเชื่อในจีรังยั่งยืนของความรู้สึกดีๆ ซึ่งสามารถเกิดขึ้นได้จากของขวัญเพียงปีละชิ้น โดยละเลยไม่เคยใส่ใจอีก 364 วันที่เหลือ

ไม่ชอบคำว่า "นาย" ไม่ชอบคำว่า "หัวหน้า" ด้วย ขออนุญาตใช้คำว่า "ลูกพี่" ละกัน เพราะเรียกพี่ทุกครั้ง

เป็นลูกพี่ลูกน้องกันมาเกือบสิบปี คุยกันแบบสองต่อสองนับครั้งได้ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ก็อย่างที่บอกว่า ไม่มีใครหรอกที่ใช่ศาสดา ดีชั่วย่อมปะปน ผมได้เฝ้ามองในสิ่งที่ลูกพี่ทำ ตั้งคำถามที่ขัดแย้ง บ้างได้คำตอบ บ้างไม่ได้คำตอบ ซึ่งคำตอบก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการมากที่สุด พี่แกเป็นโจทย์ เป็นปุจฉา เป็นตัวอย่าง นั่นละคุณค่าที่ผมดื่มด่ำ ("...พร้อมดื่ม..." จึงมีที่มา)

"เวลา" มีส่วนแต่ไม่เสมอไป กับรู้สึกดีๆ ระหว่างความสัมพันธ์ของคนเรา เสี้ยววินาทีแห่งคุณค่า แฝงตัวอยู่ในหลายสิบปีของชีวิตที่เจ็บปวดเสมอ แล้วเราจะกล่าวได้เต็มปากอย่างนั้นหรือว่า เวลาซึ่งรอคอยมากว่าสิบปีนั้นสูญเปล่า อยู่ที่เราเองต่างหากว่า ค้นเจอวินาทีที่ว่านั้นหรือไม่

ผมก็ยังเป็นผม ไม่ใช่คนเริ่มคิดจะห่อของขวัญให้ใคร เป็นเมียผมต่างหาก เพราะว่าผู้หญิงเป็นเพศที่มี sense เรื่องแบบนี้ดีกว่า แต่ผมก็แอบใส่อีกหนึ่งสิ่งลงไปในกล่อง ตอนที่นำไปยื่นให้พี่ด้วย

ขอบคุณจากใจจริง...

HBD ครับ

No comments: