Wednesday, September 02, 2009

ความรักที่ใช่ ต้องให้เธอได้เลือก

เสียงบ่นเล็กๆ ของเด็กน้อย ผมเป็นพ่อ คงต้องฟังและเก็บมาคิด แม้ว่าเด็กคนนั้นจะไม่ใช่ลูกหลาน แต่นี่ใช่ลูกคิดเลยอะ


...


ถึงจะไม่ค่อยมีเวลาให้ลูกมากนัก เนื่องจากงานรุมเร้า แต่ตลอดเวลาอายุ 4 ขวบกว่าๆ ผมเฝ้าคอยสังเกตหาจุดเด่นจุดด้อยของลูกสาวตัวเองอยู่เสมอ

ลูกคิดเป็นเด็กที่พูดจาเก่ง ชัดถ้อยชัดคำ ซึ่งข้อนี้เห็นมาตั้งแต่เริ่มพูดได้ตอนขวบเศษแล้ว แต่ในวันนี้ สิ่งที่เห็นอย่างเด่นชัดคือ การรับรู้เก็บรายละเอียดของเหตุการณ์ และนำไปใช้โดยวิธีเปรียบเทียบระหว่างประสบการณ์ในอดีต กับสถานการณ์ปัจจุบัน แค่นี้ผมก็ถือว่าเป็นจุดเด่นแล้ว เรื่องถูกผิด หรือมีเหตุผลรึเปล่านั่นเป็นอีกประเด็น

ตรรก การเชื่อมโยงจากเหตุไปหาผล หรือย้อนคิดจากผลไปหาเหตุนั้น เป็นอีกเด่นหนึ่งลางๆ ที่ลูกคิดเริ่มส่อแวว บวกกับความชอบในวิชาเลขคณิต หัวของลูกต้องมาในแนวคำณวนแบบพ่อแน่ๆ แต่ยังไงก็ต้องพยายามยัดเยียดอารมณ์ศิลป์ให้ด้วย เป็นลูกผู้หญิง จะได้ไม่แข็งกระด้าง

เป็นพ่อเป็นแม่คนก็แบบนี้แหละ จ้องแต่คอยจะวาดจะฝัน คิดอยากให้ลูกเป็นแบบนั้นเป็นแบบนี้ โดยอ้างความรักความหวังดีเป็นที่ตั้ง ไม่เคยถามความสมัครใจของลูก หลายครอบครัวอาจจะลงรายละเอียดหน่อย (เช่นเดียวกับที่ผมพยายามทำ) เพื่อเพิ่มน้ำหนักให้กับเหตุผลของตัวเอง -- แต่ -- คงต้องย้ำกับตัวเองอยู่เสมอว่า at the end of the day (คงใช้วลีนี้ไปตลอด) สิ่งที่ต้องการคืออะไร


...


สุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ในสถานการณ์ง้องแง้ง ตอนที่ครอบครัวเราพ่อแม่ลูก กำลังตัดสินใจ ซื้อกระเป๋านักเรียนใบใหม่ให้ลูกคิด เจ้านายตัวน้อยแอบบ่นเบาๆ ให้ได้ยินว่า

ทำไมเวลาพ่อแม่ซื้อของ พ่อแม่ยังเลือกได้ แล้วทีหนูทำไมถึงเลือกไม่ได้อะ

เล่นเอาพ่อและแม่หันมองหน้ากัน แล้วหัวเราะเสียงเจื่อนๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ยอมตามใจลูกอยู่ดี (อัตตาพ่อและแม่สูงมาก)


...


พ่อเข้าใจและตระหนักดีว่า ความรักที่ใช่ ต้องให้เลือกเอง เพราะชีวิตเป็นของลูก แต่ก็เพราะว่าลูกยังเล็กนัก เชื่อว่าประสบการณ์ของพ่อแม่ น่าจะให้อะไรดีดีกับลูกได้บ้าง แล้วในวันหนึ่งที่พ่อกับแม่เห็นว่าลูกพร้อม วันนั้นชีวิตของลูก ลูกจะได้เลือกเอง


ความรัก ความรัก ความรัก

จงแน่นหนัก อยู่เสมอ

ให้เธอคิด ให้เธอ มีเสรีภาพ

ให้เธอหวัง ให้เธอวาด ให้เธอ

No comments: