Tuesday, July 06, 2010

คือหัตถาครองพิภพ

...

บันดาล โลกหมุนเวียนวนไปตามจิตใจ
นำพา ให้เป็นไปตามต้องการ
ทุกสิ่งเปลี่ยนแปรไปด้วยมือเธอเสกสรร
ดังถ้อยคำประพันธ์ เปรียบเปรยพรรณนา

...



กลับจากบันทึกเทปที่ อสมท. เมื่อวานนี้ พ่อรู้สึกสงสารลูกคิดจับใจ โดยเฉพาะช่วงที่เด็กๆ ตั้งท่าเตรียมพร้อมก่อนเดินกล้อง พ่อรู้ได้ทันทีว่าลูกคิดตื่นเต้นมาก จังหวะหัวใจของลูกคงเต้นเร็วกว่าปกติไม่รู้กี่เท่า พ่อเคยเป็นมาก่อน (ทุกวันนี้ก็ยังคงเป็นอยู่) พ่อเข้าใจดี

พอการแสดงจบและผ่านมาได้ในเทคเดียว พ่อกลับรู้สึกภูมิใจในตัวลูกมากที่สุด แม้ว่าจะยิ้มไม่ออกอย่างที่แม่คาดหวัง แม้จะไม่เด่นบนหน้ากล้องเหมือนเพื่อนคนอื่น แต่ลูกคิดก็เป็นหนึ่งในทีม (12 คน) ที่แสดงได้ดีและครบถ้วนถูกต้องทุกท่าตามที่อุตส่าห์ซ้อมหนักกันมา... เท่านี้พ่อก็ภูมิใจที่สุดแล้ว

สำหรับพ่อ ลูกไม่จำเป็นต้องเป็นที่หนึ่ง การเป็นเบอร์หนึ่งไม่ได้ทำให้ชีวิตมีความสุข และไม่ได้รับประกันว่าที่หนึ่งจะเป็นคนดีเสมอไป ในที่สุดแล้วความภูมิใจเพราะพ่ายแพ้จากการแข่งขัน ซึ่งเราได้ทำอย่างเต็มที่ กลับมีค่ากว่าการเป็นแชมป์มากมายนัก และกลับกันในวันที่เราชนะ การเรียนรู้ ไม่หลงระเริงกับชัยชนะ นั่นคือรางวัลที่แท้จริงของชีวิต

...

สำหรับใครที่เครียด คาดหวัง ผิดหวัง แล้วแสดงออกกับลูก นั่นคือการกระทำที่ถูกต้องและเหมาะสมแล้วหรือ กับคำว่า "รักและหวังดี" ต่อลูก

คนเป็นพ่อเป็นแม่ลองถามตัวเองดูนะครับ แท้ที่จริงแล้ว คุณอยากให้ลูกมีความสุขหรืออยากให้ตัวคุณเองมีความสุข


No comments: